Często zadawane pytania

Jeśli obserwujesz u swojego dziecka kilka z poniższych zachowań, warto umówić się na konsultację.

Dotyk:

• unika dotyku, przytulania, odsuwa się od ludzi
• reaguje paniką na niespodziewany kontakt fizyczny
• stale szuka mocnych uścisków, ściska innych
• nie toleruje określonych faktur ubrań, usuwa metki
• niechętnie chodzi boso, unika piasku, błota, plasteliny
• ma bardzo wąskie preferencje żywieniowe (faktury potraw)
• bardzo źle znosi obcinanie paznokci, mycie głowy, czesanie
• zbyt mocno lub zbyt słabo naciska długopis podczas pisania

Równowaga i ruch:

• boi się huśtawek, zjeżdżalni, wspinaczki – reaguje strachem
• ma kłopoty z równowagą, często się potyka, przewraca
• nie lubi być podnoszone lub kołysane
• kręci się bez końca, huśta i nie robi mu się niedobrze
• stale jest w ruchu, nie może spokojnie usiedzieć
• unika aktywności wymagających oderwania nóg od podłoża

Czucie ciała:

• jest niezgrabne, często uderza się o przedmioty i ściany
• celowo wpada na meble i osoby – szuka mocnych doznań
• używa zbyt dużej siły – niszczy zabawki, ściska zbyt mocno
• ma trudności z wyczuciem odległości i własnego ciała w przestrzeni
• nieumiejętnie ocenia siłę własnych ruchów
• żuje przedmioty – mankiety, długopisy, kołnierzyki
• lubi wisieć, chodzić na rękach, skakać z wysokości

Słuch:

• zatyka uszy w głośnym otoczeniu (sklep, uroczystość)
• reaguje paniką lub płaczem na niespodziewane dźwięki
• nie toleruje dźwięku np. odkurzacza, suszarki, muzyki w tle
• ma trudności z koncentracją przy jakimkolwiek hałasie
• samo generuje dużo hałasu – krzyczy, głośno tupie

Wzrok:

• jest nadwrażliwe na światło, mruży oczy, unika słonecznych miejsc
• ma trudności z koncentracją przy wielu bodźcach wzrokowych naraz
• łatwo gubi się w tłumie lub w nowym miejscu
• nie zauważa przeszkód, wpada na przedmioty
• ma trudności z przepisywaniem z tablicy lub z książki
• myli podobne litery (b/d, p/q) nawet po długim treningu

Smak i węch:

• ma wąski zakres potraw, które lubi, odmawia nowych dań
• reaguje wymiotami lub silnym obrzydzeniem na zapachy
• liże przedmioty, wącha wszystko wokół
• nie toleruje pewnych smaków, mimo że inne dzieci je lubią
• ma trudności z jedzeniem potraw o “mieszanej” fakturze

Motoryka i nauka:

• ma trudności z zapinaniem guzików, wiązaniem sznurówek, wycinaniem nożyczkami
• ma nieczytelne pismo mimo wielu ćwiczeń
• uczy się wolniej nowych czynności ruchowych
• ma kłopoty z jazdą na rowerze, hulajnodze, łyżwach
• niechętnie rysuje, maluje – unika prac plastycznych
• ma trudności z grami zespołowymi wymagającymi koordynacji

Zachowanie i emocje:

• miewa częste, intensywne napady złości nieproporcjonalne do sytuacji
• szybko się męczy w nowych lub hałaśliwych miejscach
• unika kontaktu z rówieśnikami, wycofuje się z grupy
• jest postrzegane jako “niegrzeczne”, “leniwe” lub “uparte”
• ma trudności z zasypianiem, niespokojny sen
• wymaga stałego porządku dnia, zmiany planu wywołują silny stres
• ma niskie poczucie własnej wartości, poczucie “inności”

Integracja bilateralna dotyczy współpracy obu stron ciała i obu półkul mózgowych. Warto rozważyć diagnozę, jeśli Twoje dziecko:

• nie ma wyraźnie dominującej ręki po ukończeniu 5-6 lat
• ma trudności z czynnościami wymagającymi pracy obu rąk jednocześnie (np. cięcie nożyczkami, wiązanie sznurówek)
• myli strony – prawą z lewą, odwraca litery lub cyfry podczas pisania
• ma problemy z rytmem, koordynacją ruchową, nauką jazdy na rowerze
• trudno mu śledzić wzrokiem tekst podczas czytania (przekraczanie linii środka ciała)
• ma kłopoty z organizacją przestrzenną – np. orientacją na kartce, czytaniem mapy

Trudności te często współwystępują z problemami w nauce czytania i pisania.

Terapia SI wygląda jak zabawa – i tak właśnie powinna wyglądać. Sala wyposażona jest w specjalistyczny sprzęt: huśtawki, hamaki, tunele, poduszki, platformy równoważne i wiele innych pomocy, które dostarczają dziecku kontrolowanych doznań sensorycznych.

Terapeuta obserwuje reakcje dziecka i stopniowo dobiera aktywności tak, aby stymulować układy sensoryczne, które wymagają wsparcia.

Celem nie jest “ćwiczenie” w tradycyjnym sensie – chodzi o to, żeby układ nerwowy dziecka nauczył się lepiej organizować napływające bodźce.

Każde zajęcia są inne, dopasowane do aktualnego stanu i potrzeb dziecka. Terapeuta podąża za jego inicjatywą, jednocześnie kierując jego aktywnością w zaplanowanym celu terapeutycznym.

Integracja bilateralna to ustrukturyzowany program ćwiczeń, który poprawia współpracę obu półkul mózgu i obu stron ciała.

Zajęcia przebiegają według określonego schematu i przypominają trening ruchowy połączony z ćwiczeniami koordynacyjnymi.

W trakcie sesji dziecko wykonuje sekwencje ruchów angażujące jednocześnie obie ręce i nogi – często przy muzyce, z użyciem prostych przyborów (piłki, kijki, chusty).

Ćwiczenia są zaplanowane i powtarzalne, co sprzyja tworzeniu nowych połączeń nerwowych.

Program nie wymaga specjalnego sprzętu – zajęcia mogą być kontynuowane w domu.

Podczas diagnozy (spotkania z dzieckiem) rodzic zazwyczaj czeka w poczekalni – dziecko pracuje sam na sam z terapeutą, co pozwala obserwować jego naturalne zachowanie bez wpływu obecności rodzica.

W trakcie regularnej terapii zasada jest podobna: zajęcia odbywają się bez rodzica na sali.

Przy małych dzieciach, silnym lęku separacyjnym lub wyraźnym życzeniu rodzica możliwa jest jego obecność na zajęciach.

Niektóre dzieci rzeczywiście “nadganiają” pewne trudności sensoryczne wraz z dojrzewaniem układu nerwowego – i zdarza się, że łagodne zaburzenia SI ustępują samoistnie. Jednak w wielu przypadkach, bez wsparcia terapeutycznego, trudności nie mijają – a dziecko wypracowuje strategie kompensacyjne (często nieefektywne), które utrudniają mu funkcjonowanie w szkole i w relacjach.

Wczesna interwencja daje znacznie lepsze efekty niż czekanie, bo mózg dziecka jest najbardziej plastyczny w pierwszych latach życia. Terapia SI w odpowiednim momencie może skrócić czas i intensywność potrzebnego wsparcia.

Nie – do umówienia się na diagnozę lub konsultację w moim gabinecie nie jest potrzebne żadne skierowanie ani wcześniejsza diagnoza lekarska. Wystarczy kontakt telefoniczny.

Jeśli Twoje dziecko ma już jakieś opinie (ze szkoły, poradni psychologiczno-pedagogicznej, od neurologa czy psychiatry dziecięcego), warto je zabrać na pierwsze spotkanie – są pomocne, ale nie obowiązkowe.

Diagnostykę SI i IB przeprowadzam samodzielnie, na podstawie własnej obserwacji i standaryzowanych narzędzi diagnostycznych.

Zazwyczaj zajęcia odbywają się raz w tygodniu. Regularna częstotliwość jest ważna – układ nerwowy potrzebuje systematycznych, powtarzających się doświadczeń, żeby budować nowe wzorce.

W uzasadnionych przypadkach (np. intensywny etap terapii, wyjazdy) możemy elastycznie dostosować harmonogram.

To zależy od indywidualnych potrzeb dziecka i głębokości trudności. Nie ma jednej reguły – terapia SI to maraton, nie sprint.

Zazwyczaj pierwsze wyraźne zmiany widoczne są po 3-6 miesiącach regularnej pracy (czyli ok. 12-24 sesjach). W łagodniejszych przypadkach terapia może trwać kilka miesięcy, przy głębszych zaburzeniach – rok lub dłużej.

Postępy oceniam regularnie i omawiam z rodzicem. Co jakiś czas przeprowadzam ponowną obserwację, żeby wspólnie ocenić, czy i jak modyfikować plan terapeutyczny. Moim celem jest nie tylko poprawa, ale też wyposażenie dziecka (i rodzica) w narzędzia do samodzielnego radzenia sobie z trudnościami.

Efekty terapii SI i IB pojawiają się stopniowo i często zaskakują rodziców – nie zawsze dotyczą bezpośrednio tego, z czym dziecko przyszło na terapię. Możesz zauważyć, że dziecko:

• lepiej znosi hałas, dotyk, nowe sytuacje,
• jest spokojniejsze i łatwiej reguluje emocje,
• chętniej podejmuje nowe aktywności ruchowe,
• lepiej koncentruje się na zadaniach,
• robi postępy w nauce pisania, czytania lub rysowania,
• staje się bardziej samodzielne w codziennych czynnościach. Postępy omawiamy regularnie podczas spotkań. Jeśli masz wątpliwości co do kierunku terapii – zawsze możesz o tym porozmawiać. Transparentność w relacji z rodzicem jest dla mnie bardzo ważna.

Tak. Ćwiczenia integracji bilateralnej są bezpieczne i mogą stanowić wartościowe uzupełnienie rehabilitacji po udarze. Trening obustronnej koordynacji wspiera neuroplastyczność mózgu i pomaga odbudowywać połączenia między półkulami.

Zajęcia dla dorosłych i seniorów prowadzę w małych grupach (3-5 osób) i dostosowuję ich intensywność do możliwości uczestników. Zajęcia nie wymagają sprawności fizycznej – potrzebny jest jedynie wygodny strój sportowy.

Przed zapisem na zajęcia warto skonsultować się z prowadzącym leczenie neurologiem – szczególnie w pierwszych miesiącach po udarze. Przy stabilnym stanie zdrowia udział w zajęciach jest bezpieczny i zalecany.

W sytuacji choroby dziecka proszę o kontakt telefoniczny lub SMS najszybciej jak to możliwe. W razie zaplanowanych wyjazdów z wcześniejszym wyprzedzeniem.

Zależy mi na tym, żeby każde zajęcia były dla Twojego dziecka przyjemnym i bezpiecznym doświadczeniem. Dlatego proszę, aby na terapię przychodziły tylko zdrowe dzieci.

Choroba – nawet zwykłe przeziębienie – znacznie obniża zdolność układu nerwowego do przetwarzania bodźców, co sprawia, że zajęcia są nieskuteczne, a dla dziecka po prostu męczące.

Jeśli Twoje dziecko jest chore lub dopiero wraca do zdrowia, zadzwoń lub napisz SMS – wspólnie znajdziemy zastępczy termin.